6 april 2018

Publiekssymposium 2018

Afgelopen 15 maart vond het vierde publiekssymposium van De Maastricht Studie plaats. Deze keer werd het symposium voor het eerst georganiseerd in het Conservatorium van Maastricht. In het historische centrum van Maastricht werd iedereen muzikaal ontvangen met prachtige viool en piano muziek van Egle Kaunietyte  en Paris Lopez, twee jonge muzikanten met veel passie voor muziek.

Prof. dr. Pieter Dagnelie opende het publiekssymposium waarna Dr. Ronald Henry een update gaf over de studie. In 2011 startte de studie met 588 deelnemers, dit aantal is de afgelopen zes jaar toegenomen tot 7.732 in 2017. Dr. Ronald Henry liet zien dat er heel wat stappen doorlopen moeten worden voordat data gepubliceerd kan worden in een wetenschappelijk tijdschrift. De laatste tijd heeft De Maastricht Studie veel vooruitgang geboekt in het aantal publicaties. Dit aantal is sinds het eerste publiekssymposium fors toegenomen, van negen op het moment van het eerste publiekssymposium tot 23 publicaties alleen al in 2017! Dit aantal zal naar verwachting de komende jaren sterk gaan toenemen, gezien het feit dat er vele onderzoekers werken aan het analyseren van de verzamelde gegevens. Alle publicaties zijn terug te vinden op PubMed, een database van medisch-wetenschappelijke artikelen.

Na de update van de studie presenteerde onderzoekster Niki Jehoel haar resultaten over factoren van beweeggedrag. Uit haar onderzoek kwam naar voren dat het beweeggedrag van mensen met en zonder diabetes type 2 wordt beïnvloed door verschillende factoren. Dit zou betekenen dat er beweegprogramma’s ontwikkeld moeten worden waarbij mensen ondersteuning krijgen om meer te gaan bewegen. Daarbij is het belangrijk dat deze programma’s gericht zijn op de specifieke behoeften van verschillende groepen. Haar boodschap aan het publiek was; ‘bewegen is goed, meer bewegen is beter!’ en ‘alle kleine beetjes extra beweging helpen!’.

Vervolgens vertelde onderzoeker Yuri Foreman over zijn onderzoeksproject binnen De Maastricht Studie. Met behulp van continue glucosemonitoring wil hij zijn centrale vraag ‘Zijn suikerschommelingen schadelijk?’ onderzoeken. Dat het hebben van een gemiddeld verhoogde bloedsuikerwaarde de kans op oog-, nier- en zenuwschade verhoogt, is al langer bekend. Echter kunnen mensen met dezelfde gemiddelde suikerwaarde een verschillend verloop van het suikerwaardes over de dag laten zien. Zo kan iemand bijvoorbeeld continu dezelfde suikerwaarde van 6 hebben, terwijl een ander schommelt van 4 naar 8; het gemiddeld is hetzelfde. Uit laboratoriumonderzoek met losse cellen leek naar voren te komen dat er meer cellen kapotgaan bij suikerschommelingen dan stabiele suikerwaardes. Het is echter nog maar de vraag of dit ook geldt voor de cellen in het menselijk lichaam. Daarom gaat Yuri Foreman binnen De Maastricht Studie kijken of suikerschommelingen een negatieve invloed hebben op de gezondheid en welke factoren deze schommelingen bepalen.

Tijdens de pauze kon men wederom, onder het genot van een kopje koffie of thee met cake, luisteren naar prachtige piano- en vioolmuziek. Diabetes Vereniging Nederland was aanwezig en verschafte informatie over hun vereniging. Na de pauze vertelde de laatste spreker van de avond, onderzoekster Stephanie Brinkhues, over de waarde van vriendschap in gezondheid. ‘Sociaal isolement vergroot de kans op diabetes’ luidde een krantenkop van De Limburger. Een sociaal netwerk is een groep mensen waarmee een persoon duurzame banden onderhoudt. De structuur van een netwerk hangt af van het aantal mensen, type relatie en afstand. Een sociaal netwerk kan dienen als informatieve-, emotionele- en praktische steun. Stephanie Brinkhues vond een samenhang tussen sociaal netwerk en type 2 diabetes. Haar boodschap was dan ook om meer aandacht te hebben voor de sociale situatie door het sociale activiteiten te ondersteunen, netwerken en steun te vergroten en vriendschappen te versterken.

Als afsluiting werden diverse vragen vanuit het publiek beantwoord door het expertpanel. Het expertpanel bestond uit verschillende epidemiologen, internisten en medisch biologen uit het managementteam van De Maastricht Studie. Een van de vragen luidde of de gegevens van De Maastricht Studie ook buiten Maastricht gebruikt worden. Dat is inderdaad zo, we werken samen met andere onderzoekers zowel elders in Nederland als internationaal (bijvoorbeeld Finland, Italië, Frankrijk, USA). Omdat de studie zo bijzonder is, zijn ook onderzoekers buiten Maastricht geïnteresseerd om gegevens van De Maastricht Studie te gebruiken voor hun onderzoek. Een ander vraag was wat de man/vrouw verdeling en de gemiddelde leeftijd in de Maastricht Studie is. Deelnemers zijn tussen de 40 en 75 jaar oud en de gemiddelde leeftijd is 60 jaar. Er doen ongeveer evenveel mannen als vrouwen mee.

 Na afloop van het publiekssymposium was er een borrel om onder het genot van een hapje en een drankje ervaringen uit te wisselen en vragen te stellen. Reacties over de studie en het publiekssymposium waren erg positief. Een deelnemer noemde het 4de publiekssymposium zelfs “het beste tot nu toe!”. Al met al was het een geslaagde avond en kijken we ernaar uit om volgend jaar weer een publiekssymposium te organiseren!